"Kom zaterdag maar naar mij met je auto dan las ik die paar gaten in het plaatwerk wel even" zei ik tegen mijn zoon- ergens in 2002- die zich zorgen maakte over de carrosserie van zijn dertig jarige auto. Ik heb een CO2 lasapparaat en al wat ervaring, zij het met wat dikker materiaal dan autoblik. En dat hebben wij geweten! De gaten werden eigenlijk alleen maar steeds groter door het wegbranden van de randen van het metaal. Dus een cursus zoeken, uiteraard op internet en daar vond ik www.Mobylas.nl, waar Norbert Wennink op bevlogen manier leert te lassen vanuit het perspectief van het restaureren van een klassieker. Geweldig leerzaam en na vier zaterdagen lukte het lassen van dunne plaat al heel aardig. Maar er was meer: die enthousiaste Norbert had ons behoorlijk besmet met het restauratie virus en dat bleek niet meer te stoppen......
Klik hier om het hele artikel te downloaden (PDF)

In de overgang tussen de a-kolom en de dorpel was op de horizontale vlakke bodem een klein gat geroest. Een bekende plek bij een d-rekord. Ik dacht eerst: daar las ik een vlak plaatje in. Helaas was de plek ook slecht in de bolling hoger op dus er moest wat meer gebeuren. Na wat timmerwerk had ik een mooi plaatje gemaakt, maar dit was aanvankelijk een oefening en niet direct bedoeld om te gaan monteren.
Maar het plaatje was zo goed gelukt dat ik besloot het er in te zetten. Er was wel een probleem; het was niet breed genoeg. Dus een stukje aan gelast en in vorm getimmerd (op de foto zie je de naad waar de aanhechting is daar dit niet gegrond is) met heel veel voldoening en zeer goed resultaat als gevolg. vervolgens het plaatje en het gat passend op elkaar gemaakt, gelast, geslepen en klaar. Persoonlijk erg trots op mijn eerste "echte" plaatwerkreparatie, geheel zelf vervaardig met eenvoudige middelen.

Vriendelijke groet, Alexander